Maskers af

Zoals mijn therapeut het zei: ‘het afknippen van je haren is iets symbolisch’. Dit klopt. Al langere tijd heb ik erover nagedacht om al mijn haar eraf te knippen. Ik voelde daar een bepaalde vrijheid bij, maar de stap om het werkelijk te doen vond ik best eng. Ik heb mijn haar altijd eigenlijk wel kort gehad, maar gemillimeterd is toch wel andere koek.

Zaterdag werd ik wakker met het gevoel dat het nu of nooit was. En ik ben samen met F. naar de kapsalon toe gegaan. Binnen een halfuur stond ik weer buiten. Onwennig en het was koud op mijn hoofd. Het was een chaos aan emoties. Ik voelde mij erg opgewonden van mijn lef, maar daarentegen ook erg onzeker. Ik voelde mij naakt en had het idee dat ik mij nergens meer achter kon verbergen. Daarnaast was er een groot gevoel van vrijheid. Vrijheid dat ik niet kan beschrijven. Er kwam ruimte. Het voelt voor mij dat dit iets essentieels is uit mijn proces. Het afgelopen jaar ben ik zo bezig met mijzelf. Ellende uit het verleden, patronen doorbreken en dit alles met vallen en opstaan. Mijn oude leven vervaagd steeds meer. Dingen zijn en worden niet meer zoals het was. Ik had altijd zoveel mensen om mij heen. Het gaf een bepaalde veiligheid. Nu ik geen social media meer heb, voel ik mij soms alleen. ‘Vrienden’ betrekken je nergens meer bij, nemen niet de moeite om je op de hoogte te stellen en er zijn zelfs een aantal die mij links hebben laten liggen. Soms gaat er even snel een gedachte door mij heen om ‘Whats app’ weer te installeren. Maar dat is voor mij de leegte met leegte opvullen. Dit is wat het is. Ik wist van te voren dat er een handjevol zou overblijven, een goed handjevol. Het doet soms pijn en aan de andere kant lucht het ook op. Langzaam aan ben ik alle kabels aan het doorknippen.

Ik ben en voel mij vaak alleen, maar ik ben niet eenzaam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: