Stilte in gesprekken

Stilte in gesprekken

Stiltes laten vallen in een gesprek.

Ken je dat gevoel dat je na een dag werken of sociaal contact helemaal leeg thuis komt? Mentaal gesloopt? Dit was voor mij redelijk normaal. Tot een jaar geleden liepen de rillingen over mijn lijf toen mijn therapeut mij vroeg of ik wel eens een stilte liet vallen in een gesprek. Het antwoord raad je natuurlijk al: nee. Nooit. Ik zou niet durven, het idee alleen gaf mij al ontzettend veel ongemak.

Wat doet stilte met mij?

Stil zijn is voor mij bij mijzelf komen. Mijn anker voelen. Zorgen dat ik weer even met beide voeten op de grond sta, geaard ben, bewust ben van mijn lijf. In contact bent met mijn lijf. Wat voel ik, hoe voel ik mij? Hoe zit het met mijn energie? Even naar ‘binnengaan’. In plaats van de sfeer goed houden, gesprekken laten lopen, mensen bij het gesprek betrekken, behoeftes van anderen proberen te pijlen.

Stiltes in gesprekken worden vaak als ongemakkelijk ervaren, want je wilt misschien leuk gevonden worden. Niet overkomen als een ‘saai’ persoon,  noem het oordeel maar op. Wat ik zo mooi vind aan de relatie met mijn vriend zijn juist de stiltes. Dat die er mogen zijn. In de stiltes hebben wij soms meer contact dan ooit, laten wij veel meer zien aan elkaar. Het is ontzettend intiem.

Hoe was ik in het contact met anderen voor mijn burn-out?

Voordat ik in mijn burn-out zat, was ik in het sociale contact alleen maar op de ander gericht. Ik paste mij aan op gespreksniveau, de onderwerpen en was daarbij ook nog lichaamstaal aan het scannen. Ik vond het heel erg belangrijk dat iemand zich op zijn gemak voelde bij mij, zelfs wanneer er weinig tot geen/klik was.

Ik ben altijd iemand geweest met ontzettend veel mensen om mij heen. Achteraf snap ik precies waarom, ik was absoluut niet selectief in wat bij mij paste in het contact. Ik had mensen dicht om mij heen van allerlei niveau’s. Dit kan minder erg zijn als je geaard bent, maar ik was nooit in contact met mijzelf, niet geaard. Dus het contact wat ik had, ging vaak alleen om de ander.  In contact met anderen was ik nooit bij mijzelf. Ik vond het in contact zijn met anderen veel belangrijker.  Als ik met sommige mensen geen klik voelde, probeerde ik vanuit de verkramping (dus verder weg bij mijzelf), mijzelf in allerlei bochten te wringen om maar te verbinden.

Aardig gevonden worden, zorgen voor een goede sfeer etc. Snakkend naar erkenning. Wat heel erg vermoeiend was. Ik weet nog dat ik soms geen klik met mensen voelde, maar eigenlijk alles inzette om op gelijk niveau te communiceren. Dit kostte mij bergen energie.

Tegen mijn burn-out aan was contact met mensen bijna niet meer mogelijk. Ik kwam een aantal keer in de week nadat ik met iemand afsprak brakend thuis. Ik moest mij letterlijk overgeven. Dat ik na een ‘gezellig’ middagje met een vriendin, ons appartementen complex binnen kwam en de gallerij bijna afrende, omdat ik ontzettend moest overgeven. Maar die kant laten zien… Vond ik te spannend.
Ik wist altijd pas als ik alleen thuis kwam hoe ik mij voelde, wat ik voelde. Lichamelijke klachten die ik in het contact met anderen negeerde. Nu op dit moment ben ik mij steeds meer bewust van hoe ik ben in het contact met anderen. Ik voel bijv meteen wanneer ik hoog in mijn ademhaling zit. Dit had ik eerder niet door. Nu weet ik dat dat vaak betekent dat ik minder in contact ben met mijzelf.
Er zijn dagen geweest dat ik mij zo ontzettend slecht voelde, geestelijk en lichamelijk. Daaraan toegeven was moeilijk. En vertellen dat het niet goed ging al helemaal niet. Daar zat ik dan, in gezelschap, met mijn masker op, aanwezig te zijn. Ik deed alles om maar niet gezien te worden. Alles om niet te hoeven voelen.
Doordat ik zoveel van mijzelf onderdrukte. Ontkende ik bepaalde gedeelten van mijzelf. Ik mocht er niet helemaal zijn. Ik vond het ontzettend eng om stiltes te laten vallen. Hierdoor liet ik minder van mijzelf zien, dus was er een kans dat ik niet aardig gevonden werd. Inmiddels weet ik nu dat er iets is wat belangrijker is dan aardig gevonden worden en dat is namelijk dat mensen mij serieus nemen.
Inmiddels voel ik mij steeds beter en heb ik meer contact met mijzelf. Waardoor ik in het contact met anderen en tijdens activiteiten mijn grens kan voelen. Die voelde ik eerder nooit.

Oefenen met stiltes tijdens mijn re-integratie.

Tijdens mijn re-integratie ben ik begonnen met het laten vallen van stiltes in het gesprek. Soms heb je tijdens je re-integratie niet altijd zin om aan iedereen te vertellen wat er speelt. Eerder gaf ik altijd ontzettend veel van mijzelf. Als iemand mij zou vragen hoe het ging, zou ik van alles over boord gooien om serieus genomen te worden. Ik vond het dan belangrijk dat iemand mij zou geloven en mij zou snappen. Het antwoord dat ik tijdens mijn re-integratie gaf was: ‘het gaat redelijk’. En ik liet daarna een oorverdovende stilte vallen. En in die stilte kan ik nu zelfs oogcontact houden. Dit is voor mij echt een overwinning.

Voorbeeld

Als ik denk aan stiltes laten vallen. Is mijn moeder echt een voorbeeld. Ik ken echt weinig mensen in mijn omgeving die zo dicht bij zichzelf zijn in het contact. In het contact met anderen snakt zij niet naar goedkeuring van een ander. Zij laat stiltes vallen en blijft daardoor dicht bij zichzelf. Vroeger vond ik het ongemakkelijk en voelde ik soms de behoefte om haar stiltes op te vullen (moet je zien hoe erg ik bezig was met anderen).  En nu heb ik er alleen maar bewondering voor.

Ga je ook oefenen met stiltes? Dit zijn mijn tips:

  • Als je jezelf hierin herkent en hiermee wilt gaan oefenen. Weet dat dit een proces is, want iets wat je nooit eerder deed. Heeft tijd nodig.
  • Laat je een stilte vallen: ga naar je buikademhaling in die stilte: Rijzen, dalen, rijzen, dalen… Zo heb je je focus op jezelf en niet op de ander.
  • Voel het ongemak, voel de drang om het gesprek op gang te houden. Voel misschien de angst die je hebt voor afwijzing. Maar blijf in contact met jezelf, blijf ademhalen naar je buik. Dit is voelen! Dit is bij jezelf blijven.
  • Het is gek als je een stilte laat vallen en iemand je met verwachtingsvolle ogen aan blijft kijken. Probeer die ongemak verdragen.
  • Voel de stoel onder je billen en je voeten op de grond.
  • Laat een ander maar ‘spartelen’. Laat een ander maar een boom schudden waar geen appels meer uitkomen.
Wat ik je nog wil meegeven: in de stilte zit je kracht.
Share:

3 Reacties

  1. Bea bolt
    oktober 2, 2018 / 8:50 pm

    Ik vind het een mooie verhaal, Christine, ik heb genoten van je blog. Liefs bea

  2. oktober 5, 2018 / 12:34 pm

    Wow, wat ontzettend mooi dit…en hoe sterk dat je zo jong hier al achter bent…ik ben bijna 43 en begin dit nu pas te snappen…maar beter laat dan nooit. Dat krampachtige, dat mensen willen pleasen tijdens het contact, dat is zo herkenbaar. Vaak weet ik precies wanneer het niet ‘flowt’ zeg maar, maar dan nog ‘moet het leuk worden’. Kost inderdaad bergen energie! Ik ga dit zeker proberen. En ik herken die hoge ademhaling ook heel goed. Thanks hiervoor!

    • Christine
      Auteur
      oktober 6, 2018 / 7:12 am

      Bedankt voor je lieve reactie en je compliment Amina <3. Dit was voor mij een echte eyeopener.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: