Vasthouden & Loslaten

Vasthouden & Loslaten

Tijdens goede gesprekken met mijn therapeut ben ik erachter gekomen dat mijn ‘doodsangst’, voornamelijk te maken heeft met het vasthouden. Het niet kunnen loslaten. Wij onderzoeken samen waar dit vandaan komt. Door deze gesprekken ben ik hier meer over nagaan denken. Heb ik echt zo’n moeite met loslaten? Dat ik graag van controle houd, weet ik.

Toen ik mijn studio midden in de stad toegewezen had gekregen. Maakte vreugde plaats voor angst/verdriet. Waar menig begin twintiger waarschijnlijk zou staan te popelen om het huis te betreden. Kwam bij mij de vreselijke angst voor het loslaten. Het feit dat ik nooit meer samen met mijn moeder, broer en zusje in een huis meer zou wonen, vond ik verschrikkelijk. Het afsluiten van een bepaald tijdperk. Ook vriendschappen waarvan ik diep in mijn hart weet: dit is voorbij, kan ik nog niet laten lopen. Dit veranderd in een verplicht ‘doen alsof je geïnteresseerd bent’ spelletje. Terwijl je eigenlijk niets meer of minder dan een blok aan elkaars been bent. Zo’n kind dat je niet van je been af kunt schudden en maar blijft lopen terwijl iedere stap zwaarder wordt. Hoe lost je dat eigenlijk op? Eigenlijk moet je een vriendschap uitmaken, als je het niet kunt dood laten bloedden. Dat ik gestopt ben met mijn werk in de dagpraktijk verbaast mij.  Het heeft mij wel een Burn-out gekost, dat dan weer wel. Waarom is het lastig om afstand te nemen? Ik ben juist een persoon dat van spontaniteit en avontuur houdt. Ik weet al zolang dat ik wil studeren en de hulpverlening in wil, dat ik zelfstandig en verstandig kan werken. Dat ik vrijheid nodig heb, meer uitdaging etc.

Waar ik al een tijd mee bezig ben (grotendeels in mijn hoofd) is het minimaliseren. Op een heel langzaam tempo door bijv: whatsapp te verwijderen. Ik weet nog niet in welke vorm en hoe extreem. Wat ik wel weet is dat het opruimen en weggooien een bepaalde ruimte geeft. Niet alleen in de kast, maar vooral in je hoofd. Een bepaald overzicht waarvan je verlangt dat je leven er ook zo uit ziet. Hierdoor ben ik voor de zomer begonnen met mijn kledingkast. Zakken vol kledij heb ik verkocht op de markt en bij Mijn Tafel. Het voelde goed om afstand te nemen van al het kledij dat mijn kast veel te vol maakte. 20% van alle kledij droeg ik, waarom dan de andere 80% vast blijven houden? Het zorgde alleen maar voor frustratie. Daarbij leek het alsof ik zoveel had, terwijl ik in werkelijkheid heel weinig nodig had. Ik vind het mooi hoe dit mijn leven kan weerspiegelen. Ik weet namelijk heel goed dat ik tevreden kan zijn met weinig. Het zit hem echt niet in het materiaal. De leegte komt echt uit mijzelf en die kan ik niet opvullen met spullen.

Toen ik op mijzelf ging wonen heb ik zelfgemaakte waxinehouders van mijn moeder gekregen. Met liefde gemaakt. Ik heb er veel plezier van gehad, maar in dit huis heb ik wat meer Urban i.p.v landelijk. Het past niet meer bij het interieur. Weggooien durf ik niet. Eerst lagen ze in de kast, toen in de berging en nu al 1 jaar achter in de auto. Aan de ene kant ver weg en ook weer dichtbij. Ergens wilde ik het weggooien, maar kon ik het niet. Zo heb ik nog zoveel van dit soort spulletjes. Het wordt een moeilijk proces merk ik.

Ik hoop dat ik op deze manier meer vrijheid ervaar, minder angsten en hopelijk echt een keer met de stroming mee te zwemmen. Geloof mij, van ertegenin zwemmen raak je nog al uitgeput.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: