Wat bloggen soms met mij doet.

Wat bloggen soms met mij doet.

Schrijven is mijn herontdekte hobby. Vroeger als kind hield ik al van schrijven. Ik vond het heerlijk om verhalen te schrijven een tijdschrift uit te brengen, die mijn moeder dan mocht lezen.

Toen ik vorig jaar thuis kwam te zitten, ben ik weer begonnen met schrijven. Ik haalde al mijn inspiratie uit alles wat ik mee maakte, daarbij ook gewoon de dingen waar ik blij van werd. Soms schreef ik het hier op mijn blog en soms in mijn dagboek. Hoe meer ik schreef, hoe meer ik het gevoel kreeg om mijn verhaal met anderen te delen. Mijn leven met anderen te delen. In contact komen met mensen die hetzelfde meemaken als mij.

Nou daar ging ik dan: www.searchoflight.nl ging de lucht in en daarbij ook een instagram account. Leuk, kan ik meer mensen mee bereiken. Hup, instagram account gemaakt. Nu een paar weken en instagramfeed van 22 foto’s verder. Merk ik dat het allemaal niet zo makkelijk gaat als dat ik dacht. ‘Hallo, oud patroon’. Ik volg mensen met dezelfde interesses, mensen die mij inspireren. Dan kijk ik even op de instagram van een ander en denk je: ‘wow, wat een mooie instagramfeed’, ‘jeetje die kan echt veel beter schrijven dan ik’. Stukje bij beetje verkruimel ik af en toe. Ik word eigenlijk steeds kleiner. Mijn inspiratie ligt nu zelfs op zijn gat. Ik kan niet meer schrijven. Wat doe ik in hemelsnaam op het internet tussen al deze mensen waarvan hun profiel en blog wel de moeite waard is.

Zucht, zo gaat het dan met mijn gedachten. Voor ik het ook door heb, heb ik mijzelf zo diep de put in gepraat en kan ik mijzelf niet eens terugvinden.

Deze gedachten zijn zeker niet opbouwend en geven mij niet echt de moed om door te gaan. Ja, want ik wil wel graag doorgaan met schrijven en met dit blog. Al is het toch maar weer voor dat kleine groepje lezers die er zijn vanaf het begin en het groepje wat er bij is gekomen.

Ik wil alleen nog bedenken hoe ik dat ga doen, want ik heb geen zin om altijd maar overal foto’s te moeten maken voor mijn instagram portfolio. Ik heb ook geen zin om altijd maar te bedenken, wat voor foto ik bij mijn tekst wil. Ik heb ook echt geen zin om ervoor te zorgen dat alle foto’s altijd maar bij elkaar passen (de perfectionist in mij wel, zucht). Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en die foto komt er bij. Daarbij wil ik ook gewoon even een week niets kunnen posten, want ook daar heb ik niet altijd de behoefte aan.

Anyway, genoeg gemopperd en geklaagd. Schouders eronder. Er is hier vast ook wel een weg in te vinden, zonder dat het mij zo nu en dan helemaal lamlegd. Ik ben nou eenmaal geen influencer en heb ook niet altijd de tijd voor een mooie instagramfeed.

Ik wil gewoon schrijven, schrijven voor de mensen die het leuk vinden om het te lezen. Schrijven, omdat dat mijn hobby is. Meer niet eigenlijk.

 

Share:

2 Reacties

  1. augustus 24, 2018 / 6:17 pm

    Je hebt een prachtige blog! Eerlijk en recht uit het hart. Zonder façade of te geposeerde foto’s.. Daar hou ik van! Je hoeft echt niet onzeker te zijn, al weet ik dat dat makkelijker gezegd is… En gewoon lekker bloggen als jij er zin in hebt. Herkenbaar. P.S. Love your Insta feed.

    • Christine
      Auteur
      augustus 25, 2018 / 7:33 pm

      Wauw, wat een superlieve reactie Jitske, wordt ik echt warm van vanbinnen, heel erg bedankt. <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: