Wat voor leven na een burn-out?

Wat voor leven na een burn-out?

Het is iets waar je je hele ziekteproces naar uit kijkt. Wanneer het zover is kan het soms lastig zijn om weer een leven op te bouwen. Voor mij had het hele jaar 2017 stil gestaan. Ik zat veilig mijn eigen ‘klooster’. Ik kwam alleen voor het hoognodige de deur uit. Alles waar ik normaal energie van kreeg, kon ik mij niet toe zetten. Ik had mijn eigen wereldje. Het was er veilig en het gaf een gevoel van controle. Er was niets wat er voor kon zorgen wat mij zieker zou kunnen maken, want de buitenwereld zat vol ‘gevaar’ voor mij. Ik kon overprikkeld worden, mijn grenzen in contact met andere mensen niet goed bewaken en niet goed in contact met mijzelf blijven.

Nu een jaar later ben ik aan het herstellen, ik werk inmiddels +/- 16 uur in de week, kijk weer ‘gewoon’ televisie, luister naar muziek, ga zonder oordoppen de stad in en wordt niet zenuwachtig van een autoritje. Het lijkt inderdaad beter te gaan. Toch hangt er wel zo nu en dan een zware wolk boven mijn hoofd.

Het afgelopen jaar heb ik tijdens mijn Burn-out voornamelijk niets gedaan, mijn leven bestond uit therapie.

Inmiddels ben ik ontzettend veel therapeutische sessies verder en ben ik klaar om weer te herintreden in het leven. Maar hoe doe je dat eigenlijk? Als je het afgelopen jaar in een veilige cocon bent gebleven. Hoe moet je dan weer je leven oppakken? Ik zit nu inmiddels boven  mijn 12 contracturen. Voor mijn Burn-out had ik er een baan van 22 uur naast en werkte ik minimaal 34 uur in de week.

Ik ben voorzichtig weer bezig om mijn plafond op te rekken, grenzen te verleggen. Ondanks dat ik nu veel sterker ben, weerbaarder, veerkrachtiger en meer weet dan ik toen wist, vind ik het soms wel spannend. Als ik moe ben wordt ik vaak onzeker, de focus ligt nog altijd op mijn lijf. Wat voel ik en wat moet ik? Door mijn gedachten geeft mijn lichaam nog steeds dezelfde signalen als voor ik thuis kwam te zitten, niet wetend dat ik nu ontzettende sprongen heb gemaakt. Ik moet weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam.

Ik heb zelfs soms last van onderbelasting. Het is in principe vrij logisch. Iemand die extreem over zijn/haar grenzen heen is gegaan, kan mogelijk de verkeerde kant opschieten. Doordat ik soms dagen heb, waarbij ik niet veel onderneem uit angst om over grenzen heen te gaan, explodeer ik soms rond middernacht van energie. Het lijkt dan alsof ik tegen mijzelf zeg.. nu mag ik. Ik heb dan ontzettend veel inspiratie en word erg creatief. Dit kan soms doorgaan tot 4 uur in de nacht. Dit wordt gelukkig steeds minder.

Sinds ik terug ben uit Thailand, ga ik de uitdaging met mijzelf aan. Het plafond, mag weer een stukje omhoog. Dingen doen waar ik blij van wordt. Het mag weer gaan stromen… Ik mag leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: