We can do better

We can do better
‘ We can do better
Oh yeah, we can do better
I know it hurt bad, your mom left your dad
When you were a little girl
You think I’m gonna leave ’cause history repeats
We’ve seen it around the world
Oh, all that we’re told is this will get old
We’ll cheat and we’ll both get hurt
Against all the odds we’ll pray to the gods
That this love works
When all we see is bad blood and mistakes
All we hear are sad songs ’bout heartbreaks
And no matter how long it takes
We’re not gonna give up’  
 
 
‘We can do better’, het nummer dat ik ontzettend vaak gehoord heb tijdens het klussen in ons nieuwe huis. Iedere Skyradio luisteraar zal dit nummer kennen. Iemand schreef laatst over dit nummer, ook bij mij roept het herkenning op. Ik denk dat ieder kind, waarvan de ouders bij elkaar zijn of niet. Gebrokenheid, gemis, of andere situaties in hun eigen relatie gaat herkennen van vroeger, wanneer je je bewust zijn ontwikkelt.
 
Ik zie veel mensen om mij heen in dezelfde patronen van hun ouders vallen of juist helemaal het tegenovergestelde. Laatst las ik een artikel over ‘Daddy/Mommy Issues’. Een onderwerp wat vaak onderschat wordt of vermijd. Voor veel mensen ook een gevoelig onderwerp. Het is vaak een verborgen gemis. Kinderen trekken een conclusie uit het gedrag van hun ouders.  Denken dat het aan hun ligt. Het kan in allerlei gezinssituaties voorkomen: bijvoorbeeld een gezin waarbij een van de ouders is weggelopen, een aanwezige ouder, wat evengoed afwezig is, misbruik etc.  De gevolgen zijn soms groot: kinderen belanden in destructieve relaties, blijven uit angst in ongezonde relatie hangen, lopen vast in het leven, krijgen hun leven alsmaar niet op orde, zoeken erkenning van buitenaf of vallen in hetzelfde patroon als van hun eigen ouders. Vanuit een gebrokenheid, angst of gemis. Relaties lopen steeds stuk, met het idee dat het aan je partner ligt.
 
De meeste mensen gaan tegenwoordig een relatie aan, zonder bij zichzelf na te gaan wat er werkelijk bij hun past. Ik denk dat het voor een ieder belangrijk is om te weten waar je ouders vandaan komen, hoe was hun opvoeding, hoe gaan zij met elkaar om, hoe (emotioneel) betrokkenen waren beide ouders, wat leer je uit hun relatie etc. In mijn ervaring voelen gebroken zielen zich vaak aangetrokken tot gebroken zielen. Wanneer je van kinds af aan bijv gewend bent dat een van je ouders willekeurig wel of niet aanwezig is, kan dit als vertrouwd voelen. Wanneer je in een relatie komt met precies hetzelfde patroon kan het gek genoeg voelen als thuiskomen. Je weet immers niet beter.
 
Wij hebben allemaal een innerlijk kind. Vaak is het het kind in ons dat zich compleet wil voelen door zijn/haar partner. Ze willen geen gelijkwaardige relatie. Verwachten dingen van hun partner wat ze van huis uit nooit gekregen hebben. Niet wetende dat wat je in je partner zoekt, je bij jezelf kunt vinden. Jezelf helen, helen wat je vroeger als kind gemist hebt. Bijvoorbeeld: emotionele steun, gezien worden, etc.  Vaak willen mensen dat hun partner veranderd. Uit ervaring weet ik dat je partner net iets mist, wat je van je ouders zo gemist hebt. En dat kan pijn doen en voor onenigheid/ twijfel zorgen.  Het kleine kind in je kan zelfs in opstand komen. Zich compleet terugtrekken van zijn/haar partner, want is het immers zijn/haar schuld….
 
De eerste stap in dit proces was voor mij bewust zijn en dealen met het onderliggende gemis. Wees je bewust dat gemis in je relatie vaak ‘oud’ is. Je partner is een reflectie van jezelf.
Probeer in begrip te denken, iemand die pijn doet, is iemand die pijn gedaan is.
Wees lief voor jezelf en de ander. Jij bent OK en hij is OK.
Geen oordeel, alleen maar ruimte voor liefde.
Dat is liefde.
‘We can do better’.
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: