Na al die tijd

Daar stond ze dan, midden in de menigte.
Haar blik is leeg. Bijna koud.
In de haast van de ochtend loopt iedereen haar voorbij.
Mensen die op tijd naar het werk moeten, school of zomaar iets anders.
De een heeft oordopjes in en de ander loert op zijn telefoon.
Ieder in zijn of haar eigen luchtbel.
Waarom kijkt er niemand om zich heen?
Iedereen om haar heen gaat in op zijn of haar leven.
Ze schreeuwt: noch niemand hoort haar, noch niemand ziet haar.
Eenzaam met zoveel mensen om haar heen.
Het voelt bekend.
Het liefst wil ze verdwijnen.
Ze heeft het gevoel dat ze stikt.
Net op het moment dat ze dreigt te vallen.
Is hij daar, na al die tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: