Ben ik een burger(trut) geworden?

Ben ik een burger(trut) geworden?

Burgertrut?

Ik zou zelf zeggen van niet, maar ik heb eigenlijk geen idee wat het letterlijk inhoudt. Volgens het woordenboek:

Burgertrut: vrouw met een alledaags leven en bekrompen opvattingen

Nu kan ik mijzelf hier niet in herkennen, dus vindt ik mijzelf geen burgertrut.

Burger: inwoner van een gemeente of van een land
Trut: zeurderige vrouw

Nu een paar definities wijzer, blijkt dat ik een burger ben en soms een trut. Nou niet echt bijzonder dus. Laatst vertelde iemand mij dat ik een burger ben geworden. Het werd niet bedoeld in de definitie van het woord, maar er werd meer gedoeld mijn ‘burgerlijk’ bestaan. Oke, ik had zelf vier jaar geleden toen ik in het hart van het centrum woonde en 3 keer per week uitging, ook niet gedacht dat ik nu zou samenwonen en nu zit te wachten op de sleutel van ons gekochte eengezinswoning.

Na die opmerking had ik het gevoel dat ik iets moest verdedigen. Misschien zelfs overtuigen dat het niet waar is. Waarom is dat eigenlijk? Wat is er mis met een burgerlijk bestaan? Blijkbaar staat burgerlijk voor saai en niet avontuurlijk. Voor mij staat het voor: rust, ruimte en meer regelmaat. Misschien tikkeltje ´saai´ maar verder heel overzichtelijk. Een stabieler leven geeft mij rust in mijn hart en hoofd.  Dat is iets waar ik na mijn Burn-out waarde aan heb gehecht.

Misschien koop ik over een aantal jaar wel een caravan en sta ik ergens op de camping (10 km van huis) mijn vaat te doen met andere vrouwen, misschien rijdt ik wel over een paar jaar in een bakfiets volgepropt met kinderen en boodschappen. Kortom, natuurlijk had ik mijn leven grootser en meeslepender gedroomd toen ik jonger was. Maar, ik kom er steeds meer achter wie ik ben en waar ik behoefte aan heb. Een koophuis en een relatie betekent voor mij niet dat ik niet meer kan reizen bijvoorbeeld. Die vrijheid heb ik, maar hoe fijn is het om na een lange reis weer thuis te komen bij degene die van je houdt. In het (koop:p)huis waar je het zo goed hebt. De angst om wat te missen en gewoontjes/normaal te zijn, verdwijnt steeds meer op de achtergrond. Hoe zelfverzekerder ik ben over mijzelf, des te minder ik van mijzelf moet. De druk om bijzonder te zijn en anders te moeten zijn dan anderen is voor mij voorbij. Het alsmaar tegen die stroming in willen zwemmen is het lijden zelf.

Daarom mijn ode aan Burgelijkheid.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: