Doodsangst

Doodsangst

Ik weet dat ik van kleins af aan worstel met kleine en grote angsten.

Er is een grote angst, wat vaak weer naar boven komt. Als je het mij vraagt te vaak. Ik ben namelijk als de dood voor de dood. Eigenlijk alles wat er met de dood te maken heeft. Een aantal jaren geleden kon ik bij een rouwauto volledig in paniek schieten. Dit is gelukkig niet meer zo heftig.

De laatste weken heeft het mij weer opgezocht of misschien heb ik het opgezocht? Er gaat geen etmaal voorbij zonder aan de dood gedacht te hebben. Ik zoek overal op het internet naar mensen die ook met deze klachten worstelen. In de hoop dat ik een verlossend antwoord zal vinden. Het antwoord zal ik ook niet vinden, want dat moet ik in mijzelf vinden. In ieder geval de overtuiging. Zelf ben ik (gelukkig) met een geloofsovertuiging opgevoed. Ik ben niet van de religie en ook geen kerkganger. Geloven doe ik op mijn manier met wat ik nodig heb om te geloven en ik denk dat ik op een gegeven moment krijg wat ik nodig heb om mijn geloof voort te zetten. Gezegend ben ik, met mijn drang om alles te overdenken. Wat vaak in mijn voordeel is, maar niet wanneer je enorm in de twijfel schiet voor de zoveelste keer. De afgelopen weken ben ik alles aan het overdenken. Ik verdiep mij sinds mijn Burn-out ook in meerdere levensovertuigingen. Nog voel ik mij nog steeds het meest verbonden met het geloof in god. Maar dan vraag ik mijzelf af, welke god en welke bijbel. Als kind ben ik opgevoed als Jehova getuige. Ik denk dat het ongeveer tien jaar geleden is dat wij niet meer praktiserend getuige zijn. De meeste gedragsvoorschriften en rituelen heb ik eigen gemaakt. Maar als het op de dood aankomt weet ik niet meer wat ik moet geloven.

Jehova getuigen geloven in een opstand, andere geloven in een geest dat naar Jezus gaat, zelfs anderen geloven in het hellevuur etc.. Het feit dat er al verschillende ‘beweringen’ zijn over het ‘leven’ na de dood, maakt mij al misselijk. Welke geloof heeft er nu gelijk? Uiteindelijk komt het toch op hetzelfde neer, in grote lijnen dan. De hele onwetendheid maakt mij misselijk, het feit dat ik mijn geliefden niet meer kan zien en voelen. Dat ik ze nooit meer terug zie. De angst dat er misschien……misschien helemaal niets is. Die gedachte maakt mij gek. Er gaat geen dag voorbij dat we het hier niet thuis bespreken. Dan ben ik 10 minuten gerustgesteld en daarna gaan mijn gedachten weer de vrije loop. Het feit dat ik er niet meer ben (over 5 min? 10 jaar?) en alles wat erbij hoort, dat zwarte gat. Het maakt mij vreselijk bang. Zo bang dat ik mij meerdere keren op een dag bewust ben van het feit dat ik leef. Zo bang dat ik vaak vergeet om te genieten van het leven…

Wat maakt mij zo bang? Ben ik bang om verlaten te worden? Ben ik bang om alleen te zijn? Is het het feit dat ik er geen controle over heb? Is dit een leerschool in het leren loslaten? Als dat zo is, dan zak ik maar en wil ik per direct van deze vreselijke school af.

Ik weet het niet meer. De dood voelt voor mij als iets wat in mijn nek hijgt en ik voel dat het eraan komt om mij hoe dan ook onderuit te halen. Het allerergste is: ik kan er helemaal niets tegen doen. Ik vind het zo bijzonder dat mensen niet bang zijn om dood te gaan. De mensen die dit lezen en niet bang zijn. Ik zou wel willen weten hoe jullie dit doen.

Einde van mijn nachtelijke piekersessie, althans dat hoop ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: