Stilte

Stilte

Stilte: mijn beste vriend en grootste vijand.  Toen ik thuis kwam te zitten gaf mijn therapeut mij het advies om stilte op te zoeken. Het liefst leven alsof ik in een klooster leef. Bij de gedachte kreeg ik het al benauwd. Ik ben fervent serie kijker en ben graag bezig met onzin op mijn telefoon, lekker mijn tijd vullen met loze filmpjes op youtube etc. (je kent het wel). De eerste weken in stilte waren vreselijk. De dagen gingen niet voorbij. Ik heb mij destijds nog nooit zo eenzaam en alleen gevoeld. Er kwam ontzettend veel ruimte voor onrust en nare gevoelens. Gevoelens die ik altijd al had, maar gewoonweg de ruimte niet kregen, omdat ik mij daar altijd van afleidde. Ik heb mijzelf tijdens die weken geleerd om naar buiten te staren. Gewoon paar keer per dag 15 min naar buiten staren. Het lijkt kort, maar het is zo lang. Tussendoor deed ik een woordpuzzel en las ik wat. Maar absoluut geen schermen.

Door de stilte kwam er ruimte voor mijzelf. Verdriet, frustratie en een enorme somberheid kwam er omhoog. Gevoelens van jaren geleden. Ze bleven als paddestoelen uit de grond komen. Het was niet meer mogelijk om de ballen onder water te drukken. Want ze kwamen keihard terug, in mijn gezicht. Eerlijk is eerlijk, het onderdrukken kost vreselijk veel energie. Het was een opgave. Toen deze gevoelens daadwerkelijk gevoeld en uitgesproken werden tijdens therapie kreeg ik lucht.

Nog steeds heb ik momenten van onrust. Ik zie het inmiddels als: ‘mijn lichaam wil mij iets vertellen, want ik luister weer eens niet’. Het is alleen erg lastig om te achterhalen, wanneer ik niet geluisterd heb. Ik probeer in ieder geval  de momenten te herrineren dat ik liever ‘nee’ zei dan ‘ja’, meerdere activiteiten op een dag deed, vermoeidheid negeren en de keren dat wanneer ik iets had willen uiten (boosheid,frustratie,tranen) gewoon heb doorgeslikt. Als je een BO oploopt heb je jarenlang de focus gehad op het behartigen van belangen van anderen. Keuzes maken en van alles toezeggen zonder eerst te denken: wil ik dit wel. Ik merk dat dit voor mij een hele goede, maar lastige vraag is. Nu mijn wereld nog klein is, kan ik goed oefenen met het luisteren naar mijn eigen gevoel.

Wanneer de onrust mij weer opzoekt ga ik naar mijn beste vriend, waar ik een haat-liefde verhouding mee heb: Stilte.

Ik ben benieuwd. Lukt het jou om stilte op te zoeken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: