Setting Suns

Setting Suns

Vanmiddag terug gekomen van een paar dagen Eindhoven. Ik had er al een paar dagen op zitten voor ik wegging qua spanning. 6 nachten minder dan 4 uur slapen i.c.m. met een BO is niet fijn. Dit levert veel spanning overdag op: hoe kan ik mij energie het beste verdelen, kan ik dit wel of niet.. Naast de geestelijke klachten krijg ik van de slapeloze nachten ook wat lichamelijke. Hoofdpijn, nervositeit, misselijkheid en buikpijn. Kortom het pretpakket voor een aantal dagen weg was compleet.

Uiteindelijk is het allemaal ontzettend meegevallen en heb ik ontzettend genoten met mijn moeder. Het weer was prachtig en daarbij genoeg rust momenten gehad, waardoor ik ontspannen was.

Terug weg in de trein was ik aan het overdenken, what’s  new? Laatst stuurde een vriendin mij het nummer van Passenger:  ‘Setting suns’. Wat ik zo mooi vind aan de nummers van Passenger is dat het poëzie is. En je de nummers op zoveel verschillende manieren kunt interpreteren. Vooral wat jij op dat moment nodig hebt om te horen.

Voordat ik naar Eindhoven ging, was ik mij aan het inlezen. Ik was aan het kijken naar de trekpleisters van de stad. Had bedacht wat ik wilde zien, zodat ik niet als een kip zonder kop door Eindhoven loop en aan het eind van de dag overgevend boven de wc hang. Een van de bezienswaardigheden was het graffiti pad in Eindhoven. Een gedeelte wat vrij is gegeven voor graffiti artiesten. Kleurrijke straat kunstwerken. Eenmaal in Eindhoven is het daar qua energie niet van gekomen, het was warm en ik voelde dat ik moest rusten. Dus besloten wij toch om weer terug naar hotel te gaan. Toch merkte ik op dat ik wat gepikeerd was over het feit dat ik daar niet heen kon. Het was perfect weer en een foto bij al die kleuren in mijn witte jurk, kortom een perfecte foto. Dat ik mijzelf hierop betrapte vond ik best erg. Ik was gepikeerd, omdat ik niet bij die ene plek een foto kon maken.

Waarom vind ik dit belangrijk? Ik voel normaal gesproken weerstand tot dit gedrag, maar toch doe ik eraan mee. Natuurlijk is het leuk om op vakantie een mooi plekje tegen te komen en daar foto’s te maken. Dit te delen met je ‘vrienden’ op insta. Nog leuker om even te kijken onder de hashtag, wie er nog meer geweest zijn en waar ze nog meer naar toe zijn gegaan. Maar op deze manier wilde ik de app dus dit keer niet gebruiken. Ik wilde ergens naar toe waar het mooi zou zijn en dat dan vast kunnen leggen.

Als ik mijzelf afvraag voor wie ik de foto’s überhaupt online zet vind ik dat ook knap lastig. Op insta heb ik tussen alle volgers, maar een handjevol mensen die echt om mij geven. Dus het ook boeiend vinden om te zien waar ik ben, althans dat hoop ik. Maar met die mensen heb ik contact, dus die kan ik privé foto’s sturen of leuker zelfs: live laten zien. Dan is er nog een groepje mensen: ‘Pietje, die ik nog ken en verder nooit spreek van 80 jaar geleden. En als laatst heb je een groepje: ‘Ik ben in Eindhoven en moet en zal naar een hotspot om er foto’s van te maken en te laten zien waar ik ben’. Want daar gaat het om uiteindelijk. Laten zien waar je bent en hoe leuk je het hebt. En dat je gepikeerd bent als je er niet naar toe bent gegaan.

Wil ik hier nog onderdeel van zijn vraag ik mij nu af. Zal ik insta verwijderen of heb ik toch heel veel last van FOMO? Daarbij vind ik het wel leuk om foto’s van het handjevol geliefden te zien.

Hoe dan ook: i’m tired of chasing setting suns.

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: