Thailand photodairy| Paniek

Thailand photodairy| Paniek

20-4-2018

Ik had de goden verzocht! Vandaag was mijn eerste tochtje alleen door Thailand. Ik wilde graag terug naar het vaste land, in een resort zitten, beetje genieten van luxe toestanden. Zo heb ik met Maike afsproken dat wij maandag aan het eind van de middag samen naar Bangkok vliegen, voor een laatste avond samen.

Het tochtje dat ik alleen moest doen viel op zich mee, 3 uur in een minivan. Toch vond ik het spannend. Mijn fantasie sloeg op hol. Ik was bang dat ik alleen in het taxibusje zou zitten met een creepy chauffeur. Die misschien andere plannen had. Ik zag het al helemaal voor mij. Dat de chauffeur mij zomaar ergens naar toe reed, met alle ellende van dien. Hopend en biddend begon ik aan dit avontuur, dat ik niet alleen in een minivan zou zitten en veilig aan mocht komen.

Ik kan in ieder geval zeggen dat mijn gebeden gehoord waren. Ik zat in een PROPvolle minivan. Helemaal overladen met bagage en backpackers. Het was een hel, want er kwam een oude vriend langs. Had hem al een tijd niet gezien, maar als hij er is…… laat hij weten dat hij er is: MR. Paniekaanval.

Ik zat achter in het busje, tussen allemaal bagage en ik kon geen kant op. Dus de gedachten begonnen als paddestoelen uit de grond te komen: ‘wat nou als ik flauw val, waarom ruikt het te pas en te onpas overal naar rijst, die geur trek ik niet, wat als ik moet overgeven, shit ik kan hier niet weg, ik wil eruit, ik hoop dat we panne krijgen dan kan ik hier in ieder geval uit etc. Het was echt verschrikkelijk. Na 100 paniekaanvallen is iedere aanval net zo eng, want je hebt het niet in controle en ik kan dan niet relatieveren. Het zweet gutste aan alle kanten eruit en ik kon wel janken.

 

Gelukkig ben ik altijd voorbereid op het bezoek van deze ellendige Mr. Ik nam een Oxazepam en ik moest een halfuur afzien. Dat duurde eeuwig, maar ik weet dat Oxazepam voor mij een heel betrouwbaar medicijn is in dit soort situaties. Het lukt mij dan niet meer om ademhalingsoefeningen te doen. Ik ben dan ontzettend bang en nerveus en kom daar niet uit.

Ik wist dat er deze reis wel iets ging gebeuren, maar de vraag is dan gewoon wanneer. Het gaat steeds beter met mij, maar ben nog steeds herstellend van een Burn-out. Toen de oxa begon te werken, verdween alles als sneeuw voor de zon. Even een disclaimer: de oxazepam is op doktersrecept i.v.m. mijn burnout. Die paniekaanvallen zijn bij mij een onderdeel daarvan. Vorig jaar rond deze tijd had ik ze dagelijks. Dat was geen pretje. Ik was zo bang dat ik niet alleen kon zijn en Frank mij niet alleen kon laten. Dat gaat nu al stukken beter. Kijk waar ik nu ben:D

Ik heb mijzelf wel even een schouderklopje gegeven, want ik heb adequaat gehandeld. Er komt een tijd dat ik de paniek kan handelenen zonder oxa, maar daar ben ik nog niet.

Stap voor stap.

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: